砰ciorys
Kalendarium
Homilie
Konferencje
Publikacje
安iadectwa
Galeria
Nowo軼i
Namiot Spotkania

      Moj瞠sz za wzi掖 namiot i rozbi go za obozem, i nazwa go Namiotem Spotkania. A ktokolwiek chcia si zwr鏂i do Pana, szed do Namiotu Spotkania, kt鏎y by poza obozem. Ile za razy Moj瞠sz szed do namiotu, ca造 lud stawa przy wej軼iu do swych namiot闚 i patrzy na Moj瞠sza, a wszed do namiotu. Ile za razy Moj瞠sz wszed do namiotu, zst瘼owa s逝p ob這ku i stawa u wej軼ia do namiotu, i wtedy Pan rozmawia z Moj瞠szem. Ca造 lud widzia, 瞠 s逝p ob這ku stawa u wej軼ia do namiotu. Ca造 lud stawa i ka盥y oddawa pok這n u wej雁cia do swego namiotu. A Pan rozmawia z Moj瞠szem twarz w twarz, jak si rozmawia z przyjacielem. Potem wraca Moj瞠sz do obozu, s逝ga za jego, Jozue, syn Nuna, m這dzieniec, nie oddala si z wn皻rza namiotu.
      Moj瞠sz rzek zn闚 do Pana: «Oto kaza貫 mi wyprowadzi ten lud, a nie pouczy貫 mi, kogo po郵esz ze mn, a jednak powiedzia貫 do mnie: „Znam ci po imieniu i jestem ci 豉skawy”. Je郵i darzysz mnie 篡czliwo軼i, daj mi pozna Twoje zamiary, abym pozna, 瞠 mi 豉skawy. Zwa tak瞠, 瞠 ten nar鏚 jest Twoim ludem». Pan powiedzia: «Je郵i Ja osobi軼ie p鎩d, czy to ci zadowoli?» Moj瞠sz rzek wtedy: «Je郵i nie p鎩dziesz sam, to raczej zaka nam wyrusza st康. Po czym poznam, ja i lud m鎩, 瞠 darzysz nas 豉skawo軼i, je郵i nie po tym, 瞠 p鎩dziesz z nami, gdy przez to b璠ziemy wyr騜nieni ja i Tw鎩 lud spo鈔鏚 wszyst虺ich narod闚, kt鏎e s na ziemi?» Pan odpowiedzia Moj瞠szowi: «Uczyni to, o co prosisz, poniewa jestem ci 豉skawy, a znam ci po imieniu».
      I rzek Moj瞠sz: «Spraw, abym ujrza Twoj chwa喚». Pan odpo趴ie苓zia: «Ja uka輳 ci m鎩 majestat i og這sz przed tob imi Pana, gdy Ja wy鈍iad苞zam 豉sk, komu chc, i mi這sierdzie, komu Mi si podoba». I znowu rzek: «Nie b璠ziesz m鏬 ogl康a mojego oblicza, gdy 瘸den cz這wiek nie mo瞠 ogl康a mojego oblicza i pozosta przy 篡ciu». I rzek jeszcze Pan: «Oto miejsce obok Mnie, sta przy skale. Gdy przechodzi b璠zie moja chwa豉, postawi ci w rozpadlinie ska造 i po這輳 r瘯 moj na tobie, a przejd. A gdy cofn r瘯, ujrzysz Mi z ty逝, lecz oblicza mojego tobie nie uka輳».

Wj 33, 7-20


      Fragment Ksi璕i Wyj軼ia opisuj帷y modlitw Moj瞠sza w Na衫io苞ie Spotkania, to jeden z najpi瘯niejszych i najg喚bszych tekst闚 biblijnych o modlitwie. Ukazuje on nies造chanie g喚boko jej istot. Je瞠li chcemy nauczy si modlitwy, to musimy si璕n望 do tego tekstu i ci庵le do niego wraca, a zrozumiemy ca陰 jego g喚bi i zarazem ca陰 g喚bi tego, co nazywamy modlitw.
      [...]


      W samej nazwie „Namiot Spotkania” jest ju okre雁lona istota modlit趴y: modlitwa to jest spotkanie, spotkanie za dokonuje si pomi璠zy osobami. Tylko osoby mog si spotka. Spotkanie jest zawsze najpierw i przede wszystkim spotkaniem si dw鏂h os鏏 - „ja” i „ty”. Polega ono na tym, 瞠 ja staj w obliczu drugiej osoby, prze篡waj帷 j jako „ty” w stosun虺u do swojego „ja”. Je瞠li przenie貞iemy to okre郵enie na relacj cz這wieka do Boga, to otrzymamy dok豉dne, precyzyjne okre郵enie istoty modlitwy. Istot modlitwy jest spotkanie osoby cz這wieka z Osob Boga.
      [...]


      „Namiot Spotkania” znaczy to samo, co Namiot Modlitwy. Z kontek貞tu wynika, 瞠 by to najpierw dos這wnie namiot, a wi璚 miejsce, ale miejsce oddzielone, wydzielone. Ten namiot znajdowa si poza obozem. Ob霩 - w znaczeniu dos這wnym, ale tak瞠 przeno郾ym - to miejsce, gdzie toczy si 篡cie. Ludzie pracuj, przygotowuj pokarm, za豉twiaj pomi璠zy sob r騜ne sprawy. W obozie jest zwykle zgie趾, ruch. 疾by spot虺a si z Bogiem, trzeba „wyj嗆 z obozu” - w sensie przeno郾ym albo dos這wnym, albo raczej trzeba powiedzie: w sensie i dos這wnym, i przeno郾ym. Trudno si modli w zgie趾u wielu spraw, w zagonieniu, w po酥iechu. Ot騜 pierw貞zy warunek modlitwy, prawdziwej modlitwy, to jest wyj軼ie z obozu i p鎩軼ie do Namiotu Spotkania, czyli do miejsca, gdzie mo瞠my by sam na sam z Bogiem, gdzie nikt nam nie b璠zie przeszkadza.
      [...]


      „Rozmawia Moj瞠sz z Panem twarz w twarz,
jak si rozmawia z przyjacielem”

      Modlitwa polega na tym, 瞠by rozmawia z Bogiem twarz w twarz, jak rozmawia przyjaciel z przyjacielem. Modlitwa jest rozmo趴 pomi璠zy osobami, i to rozmow przyjacielsk. To jest nies造chanie wa積e. Modlitwa nie jest wype軟ianiem obowi您ku wobec Boga, kt鏎y jest gro幡y, kt鏎y mo瞠 nas ukara, je郵i j zaniedbamy. Wielu ludzi traktuje modlitw w豉郾ie w taki, w豉軼iwie zabobonny, spos鏏. Je瞠li nie odm闚i takiej czy innej modlitwy, to spotka mnie nieszcz窷cie, B鏬 b璠zie na mnie zagniewa要y Odmawianie pacierzy czy jakich formu jest cz瘰to jak gdyby zabezpie苞zeniem si przed Bogiem, kt鏎y jest dla nas kim nieznanym, kim, kogo trzeba si obawia. Wielu ludzi si dr璚zy z tego powodu, 瞠 nie odm闚i這 takiej czy innej modlitwy, takiego czy innego pacierza. To jest udr瘯a, a nie modlitwa.
      Modlitwa jest rozmow z Bogiem, kt鏎y jest przyjacielem, kt鏎y mnie mi逝je. I musi to by rozmowa w atmosferze zaufania, przyja幡i.
      [...]


      „Znam ci po imieniu”. Musz mie przekonanie, 瞠 B鏬 mnie widzi, zna mnie, my郵i o mnie, troszczy si o mnie, jest skierowany do mnie jako osoby, tak jak gdyby nikogo poza mn nie by這. B鏬 traktuje ka盥ego cz這wieka jako osob, w spos鏏 indywidualny. Jest tak do dyspozycji ka盥ego cz這wieka, jak gdyby tylko on istnia w obliczu Boga. I w tym si wyra瘸 nasza nies造chana godno嗆, 瞠 B鏬 o ka盥ym z nas my郵i, 瞠 zna ka盥ego z nas po imieniu i jest dla nas 豉skawy. B鏬 篡wi wobec nas zamiary pe軟e dobroci, mi這軼i. On my郵i o naszym zbawieniu, o naszym szcz窷ciu, o naszym 篡ciu. Dlatego mo瞠my do Niego przyst徙i zawsze z niezachwia要 ufno軼i, bo idziemy do kogo, kto zawsze jest naszym przyjacielem, zawsze my郵i o nas dobrze, zawsze chce naszego dobra, obejmuje nas mi這軼i tym bardziej, im bardziej jej potrzebujemy, czyli im bardziej jeste鄉y n璠zni, s豉bi, grzeszni, niedoskonali, im wi璚ej mamy trudno軼i, problem闚, tym bardziej mo瞠my ufa Bogu, kt鏎y jest nam 豉skawy, kt鏎y zna nas po imieniu. Modlitwa - zw豉szcza w okresach pocz徠虺owych - bardzo cz瘰to b璠zie polega豉 tylko na tym, 瞠 idziemy do Boga, kt鏎y zna nas po imieniu i kt鏎y jest nam 豉skawy, aby Mu pokaza siebie, swoje trudno軼i, problemy, swoje s豉bo軼i, upadki, pokusy, do鈍iadczenia, 瞠by wszystko Jemu odda.
      [...]

      O co mamy przede wszystkim Boga prosi? Co ma by tre軼i naszej modlitwy b豉galnej? Znowu znajdujemy pouczenie w omawia要ym fragmen苞ie Ksi璕i Wyj軼ia. Przypatrz衫y si, jak modli si Moj瞠sz, co by這 tre軼i jego modlitwy. B鏬 przem闚i do Moj瞠sza: «Znam ci po imieniu i jestem ci 豉skawy». Moj瞠sz za - powo逝j帷 si na te s這wa, a wi璚 na mi這嗆 Boga - przedk豉da Mu ufnie swoje pro軸y, kt鏎e w豉軼iwie stresz苞zaj si w jednej: «Je郵i darzysz mnie 篡czliwo軼i, daj mi pozna Twoje zamiary, abym pozna, 瞠 mi 豉skawy». To jest 豉ska, jakiej Moj瞠sz oczekuje od Boga, to jest to, czego pragnie. Nie prosi on o jakie swoje sprawy, nie chce uzyska czego dla siebie. Nie m闚i o tym, 瞠 trzeba mu zdrowia czy maj徠ku albo rozwi您a要ia jakiego problemu. On modli si: «Daj mi pozna Twoje zamiary».
      To jest sprawa nies造chanie wa積a. 疾by si dobrze modli, musimy zrozumie, 瞠 tre軼i naszej modlitwy s plany Bo瞠 wobec nas.
      [...]


      Potrzebne jest zawierzenie Bogu, zdanie si na Niego, na Jego m康訃o嗆 i mi這嗆, wyra穎ne w pro軸ie: „Bo瞠, daj mi pozna Twoje zamiary”. Z zawierzeniem musi si jednak 陰czy gotowo嗆, a wi璚: b康 wola Twoja, a nie wola moja - je瞠li poznam, to jestem gotowy spe軟i Twoj wol. Musz nieraz odej嗆 od swoich plan闚 i zamia訃闚, prze豉ma si i powie苓zie „nie, to jest lepsze, tego chce B鏬”. Potrzebna jest gotowo嗆 podda要ia si Jego kierownictwu, Jego woli. Musimy zupe軟ie odwr鏂i nasz postaw wobec Boga - je瞠li si modlimy, to nie b豉gamy o to, 瞠by B鏬 spe軟i nasz wol, ale chcemy spe軟i wol Boga; nie chcemy nagi望 Boga do swoich zamia訃闚, ale siebie naginamy do woli Bo瞠j. Siebie musimy przemieni, siebie przestawi - wtedy modlitwa jest dobra; taka jest istota modlitwy b豉galnej.
      [...]


      Na modlitwie od虺rywamy przedziwn rzeczywisto嗆 wiary w nas. Wiara mi m闚i: jestem pewny, jestem przekonany o tym, 瞠 B鏬 jest, 瞠 mnie widzi, 瞠 mnie s造szy, 瞠 mnie mi逝je, ale r闚nocze郾ie ta pewno嗆 i przekonanie nie 陰czy si z 瘸dnym do鈍iadczeniem. Je瞠li d逝瞠j p鎩dzie衫y drog modlitwy i 篡cia wewn皻rznego, Pan B鏬 b璠zie nas prowadzi poprzez coraz wi瘯sze oczyszczenia, to znaczy coraz bardziej b璠zie nas pozbawia do鈍iadczenia, a pozostawia tylko ciemno嗆, jak捷 absolutn ciemno嗆, absolutn noc. Nie jest to jednak noc rozpaczy, bo w tej ciem要o軼i gdzie na dnie naszej istoty odnajdujemy t pewno嗆, 瞠 B鏬 jest, 瞠 nas s造szy, gdy do Niego m闚imy.
      Wiara jest rzeczywisto軼i nadprzyrodzon, ale jednak rzeczy趴isto雁ci, czyli czym, co w jaki spos鏏 prze篡wam, czego do鈍iadczam. Mo積a by powiedzie, 瞠 jest to do鈍iadczenie negatywne, do鈍iadczenie jakiego braku, w tym znaczeniu, 瞠 od strony zmys堯w, od strony tego, co okre郵amy jako dotykanie czy widzenie, nie ma w nas absolutnie niczego, jest absolutna ciemno嗆. Mimo to do鈍iadczamy jednak „pozytywnie” czego, co jest w nas co, co jest poza sfer zmys堯w. Jest to rzeczy趴is負o嗆, kt鏎a posiada jak捷 moc, jak捷 si喚. Cz瘰to po takiej modlit趴ie - kt鏎a jest wo豉niem rozpaczy w ciemn noc i z kt鏎ej odchodz pozor要ie nie pocieszony, bo B鏬 mi nie ukaza swego oblicza - do鈍iadczam umocnienia i jestem bardziej przeko要any o tym, 瞠 droga wiary jest s逝szna i jedyna, 瞠 ta droga, kt鏎a niby jest ciemno雁ci i brakiem do鈍iadcze要ia, jest jedyn drog woln od pomy貫k i z逝dze.


      Droga modlitwy to d逝ga droga naszego 篡cia. Nieraz ludzie maj za sob dwadzie軼ia, trzydzie軼i, czterdzie軼i lat tej drogi i wie苓z, 瞠 rzecz najwa積iejsz jest to, 瞠by nigdy si nie zniech璚i, nigdy z tej drogi nie zrezygnowa. Cho熲y przez d逝gie miesi帷e m鎩 Namiot Spotkania, moja mod衍itwa by豉 tylko do鈍iadczeniem w豉snej pustki i niemocy, niezdolno軼i do wyj軼ia z siebie i do spotka要ia Boga, to jednak trwam, mimo wszystko nie rezyg要uj. Po鈍i璚am na Namiot Spotkania regularnie codziennie sw鎩 czas, jestem do dyspozycji Boga i 瘸dne ciemno軼i, 瘸dne osch這頁苞i, 瘸dne niepowodzenia nie prowa苓z mnie do rezygnacji, do zej軼ia z tej drogi. To jest w豉郾ie rzeczy趴i貞to嗆 modlitwy. Po jakim czasie tej wierno軼i poznaj, 瞠 modlitwa ma ogromne znaczenie w moim 篡ciu. Powoli dokonuje si zupe軟e przestawienie mojej mentalno軼i. Rzeczywisto嗆 nadprzyrodzona staje si naprawd rze苞zywisto軼i. Potrafi w zupe軟ie inny spos鏏 prze篡趴a r騜ne do鈍iad苞zenia i cierpienia. Ka盥ego dnia trwam na drodze, nie schodz z niej, wiem, 瞠 co we mnie ro郾ie, co narasta. W豉郾ie wier要o嗆 praktyce Namiotu Spotkania prowadzi w ko鎍u do tego, na czym polega istotny wzrost 篡cia nadprzyrodzo要ego, 篡cia Bo瞠go. Wzrost tego 篡cia jest wzrostem wiary, wzrostem na苓ziei i wzrostem mi這軼i, czyli wzrostem cn鏒 teologi苞znych.


Fragmenty czterech konferencji omawiaj帷ych tekst Ksi璕i Wyj軼ia 33, 7-20 wyg這szonych podczas szko造 modlitwy w ramach Szko造 Animatora Ruchu 安iat這-砰cie w Carlsbergu w pa寮zierniku i listopadzie 1982 r. Pe軟y tekst konferencji zosta opublikowany w czwartym tomisku serii „Szko豉 modlitwy”, Instytut im. ks. Franciszka Blachnickiego, Kro軼ienko 1999 r., wyd. II.